[code:1][/code:1]

Monday, October 04, 2004

عبدالمحمد آیتی

عبد المحمد آیتی با دهها مقاله ارزشمند و انتشار بیش از چهل کتاب، از نویسندگان، مترجمان و محققان پرکار و برجسته کشور در حوزه تاریخ، فرهنگ و ادب به حساب می آید. وی مقالات و نقد های ادبی فراوانی منتشر کرده است و به ادبیات و کلام عرب نیز چیره است. سال هاست که از امر تدریس فارغ شده اما همچنان مشتاقانه می نویسد و ترجمه می کند. آیتی عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی است و از مفاخر فرهنگی بروجرد و ایران است


عبد المحمد آیتی در ارديبهشت ماه سال ۱۳۰۵ هجری شمسی در زادگاه فرزانگان، بروجرد به دنیا آمد. در آن سال ها هنوز مدرسه های نوین گسترش نیافته بودند و او سواد آموزی را به شیوه سنتی یعنی با شرکت در مکتبخانه آغاباجى و بعد ها مكتبخانه ميرزا حسن مخلص شروع کرد و بعد ها در مدرسه اعتضاد از نخستین مدارس جدید بروجرد ادامه تحصیل داد. در سال ۱۳۲۰ وارد دبيرستان شد و در کنار آن در مدرسه دینی نوربخش که آن سال ها با حضور علمای بزرگی چون آيت الله بروجردى از رونق فراوانی برخوردار بود علومی از منطق، عربی و کلام را فرا گرفت


در دبیرستان از محضر عبد الحسین زرینکوب بهره مند شد و در ادبیات به وی گرایش پیدا کرد. عبد الحمید که دوران کودکی و نوجوانی خود را در بروجرد گذرانده بود هنوز به بیست سالگی نرسیده بود که برای کسب دانش بیشتر، این شهر را ترک کرد و ابتدا به قم رفت و در آنجا نزد بعضى از مدرسين، كتابهاى مغنى و مطول و معالم را خواند

آیتی در سال 1325 برای تحصیل در دانشگاه، قم را ترک و به تهران رفت. تحصيلات دانشگاهی خود را از دانشكده علوم معقول و منقول (الهيات فعلى) دانشگاه تهران شروع کرد و از محضر استادانی چون بدیع الزمان فروزانفر، شهابى، راشد، صديقى، عميد، مدرس رضوى، فياض و مشكوة بهره گرفت. از آنجا که قصد تدریس و دبیری داشت دروس تعليم و تربيت را هم در دانشكده ادبيات دانشگاه تهران گذراند و در سال ۱۳۲۸ به عنوان شاگرداول فارغ التحصیل شد


فعالیت عملی وی همزمان با اتمام دوره دانشگاهی و با استخدام در وزارت آموزش و پرورش (فرهنگ) شروع شد. ابتدا به بابل رفت و مدتى هم درخرم آباد بود و بعد به تهران بازگشت و چند سالی در آنجا تدريس كرد. با حکم وزارت فرهنگ مجبور شد تهران را ترک کند و برای تدریس به ساوه برود. از سال۱۳۳۷ به مدت ده سال آنجا ماند. علیرغم فوت همسر و سختی فراوان در سرپرستی بچه هايش كه دو دختر و يك پسر كوچك بودند، در کنار تدریس در دبيرستان به نوشتن هم مى پرداخت و ارتباط زیادی با نشریات آن دوران داشت. بین سال های ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۸ در تهران، ساوه و گرمسار به سر برد و نهایتا در این سال براى سردبیری ماهنامه آموزش و پرورش به تهران آمد. سال ها به همکاری با این نشریه و سایر مجلات ادبی ادامه داد و همزمان در دبیرستانهای مختلف و نیز دانشکده دماوند تدریس کرد و در سال ۱۳۵۹ بازنشسته شد. داشت


سال هاست این نویسنده و پژوهشگر پر کار به نگارش، تصحیح و ترجمه مشغول است و در آستانه هشتاد سالگی همکاری اش را با فرهنگستان زبان و ادب فارسی به عنوان محقق و عضو پیوسته ادامه می دهد و هنوز کارهای بزرگی در دست انتشار دارد. فهرست مقالات و کتابهای وی طولانی است



_______________________________________________



منابع
روزنامه ایران مورخه 13 مهر 83
وب سایت چهره های ماندگار
فرهنگستان زبان و ادب فارسی

0 Comments:

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home